Przy arterii wegetowały dorodne piołuny, które Triespo obsesyjnie pozbawiał kwiatostanów, by upajać się zostającym na dłoniach cierpkim zapachem. Dziecko zdawało się nic nie ważyć. – Mogę z nim nawet chodzić po linie – pomyślał i zaczął pogwizdywać melodię którejś z oklepanych arii operetkowych. A Kawwiv co kilka sekund obracał głowę w inną stronę, przyglądając się nienapotkanym dotąd roślinom, dziwnym stworom o kulistych nogach oraz – nieznanym także Triespu – popielatym ptakom z masywnymi dziobami. Te zmaterializowane modlitwy ochronne Voezlyi towarzyszyły im przez całą drogę, póki nie zniknęli we wnętrzu ogromnego namiotu.
коБи
Z prywatnej Wyższej Szkoły Zarządzania Menedżerami za oceny nigdy nikogo nie wyrzucano, jednak Byczu musiał odejść w wyniku palenia marihuany na korytarzu, na którym w tej samej chwili przebywali wykładowcy oraz pracownicy ochrony. Dlaczego Byczu zdobył się na tak nieodpowiedzialny krok – do końca nie wiadomo, pewnym wytłumaczeniem może być jednak fakt, iż palona na korytarzu lufka nie była pierwszą, ani nawet drugą lub trzecią lufką wypaloną owego dnia. W każdym razie, po zakończeniu edukacji wyższej oraz dwóch nieudanych próbach podbica serca potencjalnie idealnych partnerek, Byczu wygrzebał któregoś ranka z szuflady koszulkę ze znamiennym napisem back to roots. Od razu rozpoznał, iż jest to znak od siły wyższej, której istnienie przeczuwał od dawna. Wyłudziwszy od rodziców spore pieniądze, mające rzekomo służyć za czesne na kolejną szkołę, zakupił bilet do Peru, gdzie miał zamiar odnaleźć potomków ugrupowania mafijnego, które przed wojną zgładziło jego pradziadka oraz zagrabiło opiewające ponoć na bajońskie sumy papiery wartościowe. Tuż przed wylotem wydziergał za pomocą rozgrzanego gwoździa na swojej glacy: pomszczę rodzinę i odzyskam majątek. Po kilkunastu godzinach Byczu stoi już na peruwiańskim wybrzeżu, z odnawiającą się raną pooparzeniową na głowie wydaje się być zainteresowany wyłącznie nabyciem dobrej koki. (kisz)
Była to działka truskawek, to znaczy właściwie trudno było ją nazwać typową działką w sensie ogródka działkowego, nie istniała tam bowiem żadna wydzielona przestrzeń o typowo rekreacyjnym charakterze – niezliczonym i niezmierzonym rządkom truskawek towarzyszyła jedynie mała altanka. Łuszczyk i Malicki zdecydowali jednak, że w ostatni dzień zbiorów urządzić należy jakiś rodzaj świętowania dla całej grupy, jakąś namiastkę uroczystości dla wszystkich, którzy razem przez półtorej miesiąca mozolnej pracy prowadzili wymiany zdań przechodzące nierzadko i w konwersacje, a przy odpowiednim doborze personalnym nawet dysputy. Do dziś nie wiem, jak rzeczone świętowanie miało w wyobraźni Łuszczyka i jego kolegi prawidłowo przebiegać (faktem jest iż już trzy dni wcześniej coś szumnie zapowiadali), zdam jedynie sprawę z wydarzeń jakie zaszły. Otóż o godzinie trzynastej, w największy skwar, na boczne rządki wtargnął baran z małym jagnięciem. Po krótkiej chwili podbiegł do niego Łuszczyk i zaczął bić intruza zardzewiałą chochlą. Jakkolwiek zwierzę wierzgało okrutnie, Łuszczyk, człek solidnej budowy, doprowadził je do stanu całościowego okrwawienia. Ponieważ mimo bezruchu zwierzęcia Łuszczyk kontynuował katowanie, Malicki krzyknął do niego iż po co leje skoro widać że baran nie żyje. Jagnię w tym czasie zdążyło zbiec z działki; Łuszczyk i Malicki społem zataszczyli zabite zwierzę na środkowe rządki i przystąpili do oprawiania. Dodać należy iż w tym momencie reszta grupy przebudziła się z osłupienia i rzucać poczęła w stronę dwójki okrzyki że chłopaki że co wy robicie. Malicki w odpowiedzi cisnął w grupę okrwawioną chochlą. Jakaś dziewczyna oberwała w głowę, ktoś zaczął też wymiotować zemdlony niosącym się smrodem łoju i krwi. Grupa opuściła działkę w ciągu niecałych dwóch minut, z tego co mi wiadomo nikt z grupy nie spotkał się nigdy więcej z Łuszczykiem ani Malickim. Zapamiętano ich jako miłych, dobrze ułożonych młodych mężczyzn, studentów renomowanych uczelni, miłośników malarstwa i muzyki klasycznej. (kisz)
